ชิงโชครางวัล ที่ ยิ่งใหญ่

 

อีกแล้ว...วันนี้...ก็อีกแล้ว..

"เขียนอาไรคะ?"

"ส่งไปชิงโชค..."

หลังตอบคำถามแล้วเขาก็ เปิดลิ้นชักด้านซ้ายของ โต๊ะไม้เก่าที่มักเป็นโต๊ะที่ฉันใช้เล่น "ขายของ" ใต้ถุนบ้าน

ตอนนั้นคุณพ่อประจำที่อำเภอแม่แจ่ม อาทิตย์สองอาทิตย์จึงจะกลับบางคราวก็มีนายสิบนายดาบตามเข้ามาที่บ้านด้วย คราวนี้ก็เช่นกัน...แต่คราวนี้...

"ทั้งหมดเนี๊ยะหรือคะ?"

"ยังมีอีก.."

แล้วก็เปิดลิ้นชักข้างขวา ให้ดู

"โอ๊ะโห...ให้มดเขียนช่วยนะคะ"

ตอนนี้มืดแล้วเกือบทุ่ม ใต้ถุนบ้านจะมืดมากถ้าไม่มีแสงส่องสว่างจากตะเกียงไฟอันเล็ก ๆ ที่จุดไว้ตั้งแต่เมื่อกี้ 

"ดีเลยได้โชครางวัลใหญ่นะ"

พี่ชายคนนี้ว่าแล้วก็หอบกระดาษ รูปร่างประหลาดต่าง ๆ กันที่มีตัวหนังสือที่คงจะเป็นชื่อและที่อยู่ของเขาเช่นเดียวกับการส่งจดหมายไปชิงรางวัลทั่วไป  มดเขียนชื่อตัวเองไปหลาย ๆ แผ่น แล้วเขียนชื่อพ่อ แม่ พี่ชาย และทุกคนในบ้าน รวมทั้งชื่อสุนัขทุกตัวลงไปด้วย มันเยอะมากมาก วันนั้นเขียนกันจนสองทุ่มครึ่ง.

"เผื่อทุกคนจะได้รางวัลใหญ่.."

พี่คนนี้บอกว่าพรุ่งนี้เช้าต้องรีบเอาไปส่งแต่เช้า..อยู่ใกล้ ๆ บ้านเอง พอดีพรุ่งนี้เป็นวันเสาร์ มดไม่ได้ไปโรงเรียน

พี่บอกว่ามดจะช่วยขนเอาไปส่งด้วยกันก็ได้

"เอาไปส่งแล้วค่อยกลับมากินข้าวเช้ากันนะ"

รุ่งขึ้นรีบตื่นแต่เช้านั่งคอยอยู่หัวบันไดบ้าน แล้วพี่ชายก็มาพร้อมกับหอบ "ถุงผ้าทหาร"สีเขียวใบใหญ่ขึ้นบ่า

ฉันเดินตามออกไป เดินไปไม่ถึงสิบนาทีก็ถึง

"วัดเจดีย์หลวง!!"

พี่ชายเดินอ้อมไปด้านหลังศาลาเสาหลักเมือง ใกล้ต้นไม้ใหญ่มีเณรกำลังโกยเศษใบไม้ใบหญ้าเข้ากองไฟ คงกำลังกวาดทำความสะอาดรอบบริเวณ พี่ชายไม่พูดอะไรแต่หยิบเอากระดาษรูปร่างต่าง ๆ ในถุงทหารออกมา แล้วโยนมันเข้า "กองไฟ" ดูหน้าตามีความสุขใจจริง ๆ ครู่หนึ่งก็ล้วงถึงก้นถุง ..

เรายืนมองกระดาษถูกเผาไปพร้อมกับเศษใบไม้ใบหญ้าสักพัก แล้วก็เดินกลับบ้านเงียบ ๆ

ฉันนึกสงสัยในเรื่องที่เกิดขึ้น ระหว่างเดินกลับ..นึกทบทวน..ฉันใช้เวลาสองวันสังเกตุว่าพี่คนนี้ทำอะไรที่โต๊ะเล่นของฉันตั้งแต่ตอนเย็น ๆ จนเกือบสามทุ่ม จนรู้....วันนี้...

ก่อนขึ้นบ้านไปเพื่อกินข้าวเช้า..

"พี่..รางวัลใหญ่นั่น..อะไรหรือคะ?"

พี่ชายยิ้ม.......กว้างมาก มากเสียกว่าเมื่อตอนที่ได้เห็นกระดาษถูกเผาในกองไฟที่วัดเมื่อตะกี้

ก่อนจะตอบฉันว่า..

"บุญ"

คุณแม่เป็นพยาบาลจิตเวช บางคราวก็จะมีป้าแก่ ๆ อย่างเช่น "ป้าสม"มาอยู่ด้วยที่บ้าน..แม่บอกว่าพามาอยู่ด้วยเพราะยังกลับบ้านที่ลำปางยังไม่ได้ แน่นอนฉันชอบนั่งคุยกับ "คนใหม่ ๆ "ที่มาพักที่บ้านแบบนี้เสมอ..

 หลังจากวันนั้นได้ทราบเรื่องของพี่ชายคนนี้จากพ่อ....ไม่ว่าเขาจะเป็นใครและเป็นอย่างไรหรือต้องการชิงโชคใหญ่นี้ด้วยเหตุผลหรือต้องการทดแทนความเศร้าใจเพียงพราะเหตุใดแค่ไหนไม่รู้ได้ แต่ความรู้สึกนอกเหนือจากรู้ว่าเขาเป็นคนมี "จิตใจดี" ก็ไม่มีอะไรอื่น  เท่านี้ก็พอที่จะอยู่ในความทรงจำตอนเด็กของฉันมาจนทุกวันนี้ได้.

รวมทั้ง.. ฉันได้รู้ว่าที่บ้านของเราในตอนเด็ก ๆ นั้นเป็นที่พักใจและต้อนรับผู้อ่อนแอเสมอมา....

ต่างกันที่คราวนี้ ทุกคนที่ฉันได้เขียนชื่อส่งชิงโชคนั้นได้ "บุญ" เป็นรางวัลใหญ่.

เจริญเมตตาใหญ่หลวงปู่สิม พุทธาจาโร..

มนุษย์และสัตว์ทั้งหลายที่เกิดในอนันตจักรวาลนี้  จงพากันอยู่เย็นเป็นสุขเถิด ข้าพเจ้าไม่เบียดเบียนสัตว์ทั้งหลายด้วยกายวาจาจิต ขออย่าให้สัตว์ทั้งหลายเบียดเบียนซึ่งกันและกันเลย หรือว่าข้าพเจ้ายังเบียดเบียนอยู่บางคราวบางสมัย เมื่อข้าพเจ้าเจริญเมตตานี้จบลงก็จะตั้งใจละเว้นให้ได้ต่อไป