หลังจบการศึกษาหนึ่งวัน....
２５ มกราคม สอบสัมภาษณ์
"มันไม่ได้สบายอย่างที่คิดนะ ผมไม่ได้คิดว่าคุณไม่เคยลำบากหรอก แต่ที่นี่อีสานนะคุณ คุณจะรู้สึกว่าลำบากจริง ๆ ผมไม่ได้ตั้งใจให้ทุกคนไปพบกับความสบาย แต่ต้องการให้ทุกคนที่ผมเลือกแล้วไปทำให้เป้าหมายของเราสบายขึ้นต่างหาก และคุณไม่เห็นต้องลำบากทำงานและผมไม่ต้องการเห็นใครไปไม่รอด ในท้องถิ่นคุณงานสบายมีให้ทำเยอะแยะ ผมไม่เห็นเหตุผลว่าคุณจะต้องเข้ามาทำงานนี้ทำไม?"
แอ๊ะ แทนที่จะสัมภาษณ์ กลายเป็นการตั้งข้อสงสัยให้เลิกคิดลุยงานเสียนี่...ก็น่าคิดอยู่นะ คนสองร้อยมีสองเขตรวมยี่สิบสองคนเอง เค้าคงต้องเฟ้นแล้วเฟ้นอีก ที่สำคัญเค้าต้องการคนในท้องถิ่นมากกว่า..เหตุผลดีด้วยประการทั้งปวง
"ก็เพราะอย่างนั้นสิคะ เพราะฉันสบายแล้ว เพราะที่นี่สบายแล้ว ..แต่คนอื่นคนที่นั่นกำลังลำบากกันอยู่ ใช่ไหม?"
คำตอบแบบนี้...จริง ๆ ถ้าเป็นเมื่อสองปีที่แล้ว คงตันไม่มีอะไรให้สวนกลับ คงไม่รู้จะตอบว่าอย่างไร..ทันทีแบบที่ "ใจ"มันตอบ ใจมันถ่ายทอดแทนให้ได้ จริง ๆ นะ
ประกาศผล ได้รายงานตัว..เซนต์สัญญาทำงาน..กับกรมอนามัยกระทรวงสาธารณสุข โครงการแก้ไขปัญหาภาวะขาดสารอาหารในเด็กทารก ３ ปี หนึ่งในงบประมาณโครงการ อีสานเขียว สมัยนั้น..
３ กุมภาพันธ์ ２５３１เริ่มงานวันแรกที่กรมอนามัย ปฐมนิเทศน์เขาใหญ่ ปัจฉิมนิเทศน์จังหวัดหนองคาย เพิ่งเห็นฝั่งลาวครั้งแรกที่หาดชัยพร..ตอนนั้นสวยมาก ก่อนจะเดินทางไปประจำที่ศูนย์โภชนาการเขต ３ นครราชสีมา ใน
วันที่ ７มีนาคม เพื่อเตรียมพร้อมและฝึกภาคสนาม
โภชนาการดี อีสานจะเขียว....
"อีสานบ้านเฮา จะเขียวไม่ได้ ถ้าตราบใดคนอีสานยังขาดอาหารอยู่..."
พี่ ๆ ร่วมโครงการมีทั้งหมด １１คน มีน้องเมเจอร์ "หน้อย"ร่วมมาทำงานด้วยอีกหนึ่งคน ดีใจจัง ตอนนั้น เพราะพี่ ๆ คนอืนส่วนใหญ่เป็นคนในท้องถิ่น ยังไม่ค่อยชินกับภาษาเขา แต่สนุกและฟังดูจริงใจ มากจริง ๆ
การฝึกภาคสนามเริ่ม ตอนที่พวกเราทั้งหมดต้องแยกกันออกไปประจำที่สาธารณสุขจังหวัดเพื่อรวบรวมข้อมูล และศึกษาท้องที่ในขอบข่ายงานของตัวเอง ช่วงแรกของการทำงานภาคสนามเราต้องอาศัยรถไปกับ สสจ. เข้าพื้นที่ร่วมกับเจ้าหน้าที่ไปก่อน เพราะรถที่ใช้ในโครงการและอุปกรณ์ยังไม่พร้อมในช่วงแรกนี้
จับฉลาก เลือกจังหวัดอีสานตอนใต้..จับได้ จังหวัด ชัยภูมิ ....
จับฉลาก เลือกพาร์ทเนอร์..พี่ใหม่ พี่ตัวสูง ๆ ผิวขาว ๆ หน้าตา(เป็นคน)ดี พี่ใหม่เกิดที่จังหวัดนี้ และยิ่งกว่านั้น
ที่ดีใจอีกอย่างที่ไม่รู้โชคเข้าข้างหรืออะไร ที่นี่ได้อยู่กับเพื่อนรัก "เอ๋" ต่อหลังจากกันในวันรับปริญญาแล้วอีกด้วย..
ทำให้ชีวิตที่ยังไม่ชินเรื่อง"ไกลบ้าน"ดูน่าสนุก และเหมือนมีผู้ดูแล
เอ๋ ทำงานเป็นรองประชาสัมพันธ์จังหวัดชัยภูมิ ขณะนั้น....
เออ..คนจะเจอกันก็เจอกันแบบนี้ล่ะ อีสานมีกี่จังหวัดนะ คิดแล้วยังยิ้มได้อยู่..
มดต้องพักที่บ้าน "น้าละเมียด" บ้านไม้ยกพื้น ดีที่ห้องว่างให้มดและพี่ใหม่ด้วยที่นี่ เราสนุกกับอาหารเย็นและช่วงวันหยุด มีรถเอ๋ที่ให้ยืมใช้ซิ่งในจังหวัดได้..พี่ใหม่..ทำอาหารเก่ง..
ผิดกับมดที่ตั้งใจจะหยิบทำทีเล่นเอาเหงื่อตก..ผัดมะเขือยาว..โครตเค็ม...มื้อนั้น..
"ขอแก้ตัวพี่..มดไปตลาดแป๊บนะ"
อะไรแบบนี้ ถู ๆ ไถ ๆ จะไม่ทำก็ไม่ได้เกรงใจเขา แต่เลือกที่จะล้างจานซะละมาก..พี่ใหม่เป็นผู้ชายที่มีน้ำใจดีมาก ๆ และเป็นสุภาพบุรุษคนหนึ่ง คุยสนุกไม่เคยได้ยินเสียงใครที่เน่อได้ขนาดนี้เลย...หัวเราะเอาง่าย ๆ
ป่านนี้คิดว่าคงเป็นผู้ยิ่งใหญ่ของศูนย์พัฒนาชุมชนจังหวัดไหนสักที่ละ
"มาอยู่กับเอ๋นะ มานอนบ้านน้าเอ๋บ้างนะ"
"แน่นอน "
วันที่ไปนอนกับเอ๋ที่บ้าน อย่าหวังว่าเราจะได้นอนกัน เมื่อผู้หญิงกับผู้หญิงมาเจอกัน..คุยจนรุ่งสางนั้นแหละ เอ๋เป็นเพื่อนทำกิจกรรมออกค่ายแรก "ไม้ซางหนาม" ที่แม่ฮ่องสอน ด้วยกัน
"ตอนนั้น...เรายังไม่ปิ๊งกันหรอกนะ ใช่ไหม?"
"ใช่ ๆ แล้วมันตั้งแต่เมื่อไร?"
"เอ๋เห็นมดไม่เหมือนใคร..ปกติเพื่อนผู้หญิงของเอ๋ไม่ใช่แบบมดนะ แต่ รึว่าเพราะมดเป็นผู้ชาย..คล้าย ๆ กัน ไปกันได้ไม่เรื่องมาก"
"ตกลงเราเป็นผูัชายเหมือนกันนะ?โล่งออก ฮ่าฮ่าฮ่า...."
มดคุยกับเอ๋ได้ทุก ๆ เรื่อง และเอ๋ก็เช่นกัน เราแลกเปลี่ยนเรื่องราวหลายอย่างเสมอ มากกว่าที่เคยอยู่ในรั้วมอชอ เพราะช่วงนั้นเอ๋มีเพื่อนมากมาย หาโอกาสคุยกันได้ยาก แต่นั้่นแหละใครจะรู้ว่าจะมีโอกาสพบกันได้ง่าย ๆ แบบนี้อีกทีล่ะจริงไหม? คำแรกที่เอ๋รู้ว่ามดมาอยู่ที่นี่ นอกจากอ้าปากค้าง แล้วบอกว่า
"เฮ้ย...มดมาได้ไงนี่..."
"เออ..นั่นน่ะ แปลกใจเหมือนกัน แต่พบกันอีก.ดีใจนะ"
ช่วงแรกของ ３ ปี ไม่หนักหนาเพราะเหตุนี้..ช่วงต่อไปต้องไปต่อคนเดียวได้แล้วล่ะ
ขอบคุณนะ เอ๋..แล้วจะไปหานะ ไว้พบกันอีก..
การผจญภัยก้าวแรก..พักก่อนนะ.
0 件のコメント:
コメントを投稿