หนึ่งทางที่ต้องเลือก.. "ใครมันไม่มาเป็นชั้นมันก็ไม่รู้" 自分なりにならないある経営者の本音！"

หนึ่งทางเมื่อต้องเลือก.. บทที่ 1

สิ่งที่นายห้างผู้ใจดีคิดและพูดอยู่เสมอคือ ผมมีพนักงานเกือบสี่ร้อยและครอบครัวของเค้าด้วยที่ต้องรับผิดชอบ แต่อีกวัน เมื่อค่าครองชีพสูงขึ้น ความร้ายกาจเกิดเกือบทุกที่เนื่องจากการ “ใช้”และ “ไม่ใช้”สมอง.. นายห้างผู้ใจดีก็บอกว่า ผมต้องใช้ “สมอง” ถ้าผมเป็นคนใจดีต่อไปผมก็จะเสียพนักงานทุกคนและหมดสิ้นทุกอย่างในสักวันข้างหน้า ทางเลือกกับการเลือก? “คนใจดี”กับ “คนใจดำ”????

บทที่ 2

ผมเป็นนายห้างผู้ใจดี เพื่อความอยู่ดีกินดีของพนักงานและครอบครัว ผมตั้งใจแน่วแน่ว่าต้องมีงานผลิตให้พนักงานมากมาก ....และผมเป็นคนใจดี..... แต่อีกวัน เมื่อค่าครองชีพสูงขึ้น นายห้างผู้ใจดีก็บอกว่า สมัยนี้จะทำอะไรก็ต้องใช้ “สมอง” ผมคิดว่า...ในขณะที่ยอดขายมีแต่ชะลอตัว.... เรามีสินค้าท่วมสต๊อคทุกเดือน ลดค่าตำแหน่ง? ลดสวัสดิการ? ลดเบี้ยขยัน? หรือใช้นโยบายประหยัดพลังงาน ? อื่น ๆ แล้ว นอกจากการลดปริมาณผลิด.....กับการปลดพนักงานไปครึ่งหนึ่ง.... ผมก็มองไม่เห็นอนาคต... เอ๋อ...ผมมีผู้จัดการ 2 คนคือ “Mr.ขาว”กับ “Mr.ดำ” แต่นายห้างผู้ใจดีผมจะใช้ใครจัดการเรื่องนี้? ระหว่าง... 1.คนที่ทุกคนในบริษัทเห็นว่าไม่เคยทำความดีมาก่อน? กับ.... 2. คนที่ทุกคนเห็นว่าไม่เคยทำความเลวมาก่อน?

บทที่ 3.

ผมนายห้างผู้ใจดี....ผมนอน “ใช้สมอง”คิดคืนหนึ่งเรื่องนี้ ผมนึกได้ว่า “เรื่องชั่ว ๆ ให้คนชั่วทำ” กับ“เรื่องชั่ว ๆ ให้คนดีทำ” ผมจะได้และจะเสียอะไรไปบ้าง?? ช่วยผมคิด....ผมควรเลือกใคร ผมมีเงื่อนไขที่ทำให้คิดไม่ตกว่า ถ้าผมให้งานนี้กับ“Mr.ขาว”? สิ่งที่ตามมาคือ 1.“Mr.ขาว” จะกลายเป็น “Mr.ดำ” 2.“Mr.ขาว”จะตายในหน้าที่สักวัน 3.“Mr.ขาว”อาจต้องจากผมไปพร้อมกับพนักงานครึ่งหนึ่งทั้งที่โดนปลดและที่เสียใจกับการเปลี่ยนเป็นคนใจดำของ“Mr.ขาว”ก็ได้... กับถ้าผมเลือกให้ “Mr.ดำ”จัดการ มีข้อแม้ว่า 1.ผมต้องปลด“Mr.ขาว”ออกจากงานก่อนคนแรก... 2.ผมต้องใจดำสุด ๆ ในสายตา“Mr.ขาว”และทุกคน.. 3.หลังจากไม่มี“Mr.ขาว”มีแนวโน้มว่าบริษัทผมจะมีแต่คนใจดำเต็มไปหมด... บทสุดท้าย....

ผมกลายเป็นคนชั่ว คนใจดำ คนที่พนักงานชังมากที่สุดในบริษัท เคยเป็นนายห้างที่มีเมตตา ผมคิดแม้แต่จะให้ทุนการศึกษาลูกหลานพนักงานในบริษัท.... ผมเป็นนายห้างผู้ต้องการเพียงความอยู่รอด ในปีต่อ ๆ ไป ..ผมไม่มีอะไรจะแก้ตัวต่อไป......

“ผมเป็นนายห้างผู้ใจดีมาก่อน ผมใช้สมอง...จนมาวันนี้ผมเป็นนายห้างผู้ใจดำไปแล้วในสายตาคนเกือบทั้งหมด..”

มันเป็นเพียงที่ผมเลือก....ไปแล้ว..... ไม่มีคนจริงใจ ไม่มีใครอยู่เคียงข้าง...... ผมคงจดจำความโดดเดี่ยวอันนี้ไปจนตาย จำว่าความอยู่รอดไม่ได้ให้ความสุขแก่ผมเลยจนทุกวันนี้ และคงถึงวันสุดท้ายของชีวิตผม......

 

ขอบคุณและไว้อาลัยแด่..ลานนาเฟรม..ขอโทษคนผู้โชคร้าย..น่าเสียดายสำหรับผู้มีพระคุณผู้น่าสงสารคนนั้น